Mensen willen duidelijkheid en zekerheid. Beleidsmakers weten dat ook. Je hoeft maar te kijken naar hoe de bankensector wordt aangepakt. Duidelijke financiële producten, minder financiering voor je huis en beperking van producten met onzekere eindwaardes zoals beleggingshypotheken. Er zit echter een groot verschil tussen prediken en zelf belijden.

De woningmarkt is hiervan een goed voorbeeld. Ondanks, of dankzij, allerlei ingrepen ligt de woningmarkt geheel stil. Het doekje voor het bloeden, de verlaging van de overdrachtsbelasting naar 2 procent, heeft niet mogen helpen. Dus wat nu?

Ook hier geldt dat mensen behoefte hebben aan duidelijkheid en zekerheid. Er zijn in het verleden echter allemaal ad-hocmaatregelen genomen waar de gemiddelde burger nog steeds geen weet van heeft.

Denk aan de beperking van de aftrek van hypotheekrente tot dertig jaar of de overwaarde die je verplicht moet investeren in je nieuwe woning, Ook mag er niet meer geleend worden dan 110 procent van de waarde van het huis. En als klap op de vuurpijl de ’tijdelijke’ verlaging van de overdrachtsbelasting.

Oogkleppen

Geen wonder dat niemand meer geïnteresseerd is om een woning te kopen. Je ziet door de bomen het bos niet meer. En iedereen vreest de nieuwe ad-hocmaatregel van morgen. Nu kun je met een stel oogkleppen op gaan lopen, maar dan moet je accepteren dat je de woningmarkt de komende jaren kunt afschrijven. Op zich ook een keuze.

Of je kunt beslissen om tot een duidelijk en transparant woningmarktbeleid te komen voor de komende decennia. We weten allemaal dat de subsidiestromen, zowel in de koop- als huurmarkt, verlammend werken. Er zijn oplossingen. Maar zoals al eerder in een column geschreven: "Nederland wil wel, maar de politieke wil ontbreekt."

Wij als burgers laten dat gewoon toe. Niet altijd beseffend dat de rekening gewoon oploopt!